Het is een enorm groot risico
Aan hard werken is nog nooit iemand doodgegaan
Ik heb die zin zo vaak gehoord en zo vaak gebruikt en veel te lang geloofde ik hem ook. Tot juni 2022. Tot mijn lichaam besloot dat het genoeg was.
Hoe ik werd stilgezet
Lisette en ik werkten al jaren keihard in ons horecabedrijf. Samen voor zes, zeiden we weleens. Honderd uur per week was geen uitzondering, het was de norm geworden. We gingen maar door, aangedreven door het idee dat inspanning vroeg of laat wordt beloond. Dat de investering ooit terugkomt.
In juni 2022 dacht ik dat mijn hart het begaf.
Dat is geen overdrijving. Op dat moment, met dat gevoel, wist ik: ik ben te ver gegaan. Een noodrem. Niet dat ik er zelf voor gekozen had, maar eentje die mijn lichaam voor mij trok. En hoewel ik op dat moment niet veel verder kon denken dan de volgende ademhaling, bracht het me wel iets, helderheid.
Hard werken is een middel, geen model
Ik zie het nog steeds bij de horecaondernemers die ik begeleid. De trots waarmee ze vertellen hoeveel uur ze maken. De manier waarop "druk zijn" synoniem is geworden voor "goed bezig zijn". Alsof de uren op zichzelf bewijs zijn van toewijding.
Maar hard werken is geen strategie. Het is een middel en als je het inzet zonder doel, zonder structuur en zonder grenzen, wordt het een risico. Een risico voor je gezondheid. voor je relaties. Voor je bedrijf. Want een ondernemer die omvalt, heeft geen bedrijf meer om voor te werken.
Ik zeg dit niet als iemand die het van buitenaf observeert. Ik zeg dit als iemand die zelf de fout heeft gemaakt en die de rekening heeft gepresenteerd gekregen op een moment dat ik er niet op zat te wachten.
De beslissing die alles veranderde
Het besluit om te stoppen met ons horecabedrijf had grote consequenties. Voor ons, voor onze medewerkers, voor leveranciers. We overzagen niet alles toen we de keuze maakten. Maar we wisten dat doorgaan geen optie meer was.
Maar ging het dan zo slecht? Nee helemaal niet, het ging helemaal niet slecht, maar ik vind het heel erg leuk om te doen en ik ben er ook nog eens best wel goed in, dus ik luisterde niet meer naar mijn lichaam, maar naar mijn drive om ervoor te gaan.
Terugkijkend was het stoppen niet het einde. Het was het begin. Een manier waarbij ik nadenk over wat ik doe, waarom ik het doe en wat het me oplevert in plaats van simpelweg zoveel mogelijk te doen. Heb ik spijt van de jaren daarvoor? Nee. Het was een ongelofelijk avontuur. We hebben dingen gedaan waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze zou doen. Maar ik heb ook geleerd dat er grenzen zijn en dat het herkennen van die grenzen geen zwakte is. Het is een van de meest onderschatte ondernemersvaardigheden die er bestaat.
Wat ik nu anders doe
Ik werk nog steeds hard. Dat zit in mijn karakter en dat ga ik niet veranderen. Maar ik werk anders. Ik maak keuzes over waar mijn energie naartoe gaat in plaats van die energie te laten dicteren door de waan van de dag. Ik stel grenzen, ook als dat ongemakkelijk is. En ik houd op met dingen doen die ik al lang had moeten loslaten.
Het klinkt natuurlijk heel erg simpel. Het is het niet. Maar het is wel het verschil tussen een bedrijf dat jou langzaam opeet en een bedrijf dat voor jou werkt.
De vraag die ik jou wil stellen
Als je dit leest en je herkent iets, de uren, de druk, het gevoel dat stoppen geen optie is, dan wil ik je een ding meegeven.
Hard werken lost het probleem niet op als het probleem zit in hoe je werkt, niet in hoeveel je werkt. Ik spreek regelmatig ondernemers die denken dat ze er met nog meer inzet uitkomen. Meer uren, meer aanwezigheid, meer controle. En ik begrijp dat gevoel. Maar het werkt niet. Het vergroot het probleem alleen maar.
De vraag is niet hoeveel je geeft. De vraag is of wat je geeft ook terugkomt, in resultaat, in energie, in een bedrijf dat je nog steeds wilt runnen over 5 jaar.
Tel je zegeningen. Maar weet ook wanneer het genoeg is.
Herken jij dit?
Wil je sparren over hoe jij slimmer kunt werken in plaats van harder werken? Plan hier jouw gratis kennismakingsgesprek, geen verkooppraatje, wel een eerlijk gesprek.
