Hoe meer petten je ophoudt, hoe minder je als ondernemer bezig bent
Er is elke week eigenlijk een of meerdere momenten waarop je even stilstaat en denkt, wat ben ik eigenlijk de hele dag aan het doen? Je hebt van alles gedaan, maar het voelt niet alsof je ergens echt aan hebt gewerkt. Dat is het moment waarop de petten je gaan inhalen.
Als horecaondernemer draag je veel verschillende petten. Kok, gastheer, marketeer, boekhouder, hovenier, hr-medewerker, it-helpdesk, klusjesman en dan ook nog portier. En dan heb je de privépetten nog niet eens meegeteld. Ik ken dat gevoel heel goed. Jarenlang stond ik midden in mijn horecabedrijf dat ik samen met Harold runden. De variatie was precies waarom ik het leuk vond. Maar er waren ook periodes waarin ik merkte dat ik van alles deed en tegelijk nergens echt mee bezig was. Constant schakelen heeft een prijs.
Waarom je al die petten aantrekt
Niemand begint een horecabedrijf met het plan om alles zelf te doen. Maar het gaat vanzelf zo. Je start klein, er is geen budget voor extra mensen, dus doe je het zelf. Je leert het al doende. Je bouwt routines op. En voor je het weet zijn al die taken gewoon geworden.
Dat is niet erg. Het is zelfs een van de mooiste kanten van het ondernemen, je ontdekt dat je veel meer kunt dan je dacht. Ik heb bij het runnen van ons bedrijf ontdekt hoe leuk ik schrijven vind. Dat was nooit mijn plan, maar het is er gewoon bij gekomen. De breedte van het ondernemersschap geeft je dat.
Tegelijk is er een punt waarop die breedte je gaat kosten. Niet in geld, maar in focus, energie en groei. Zolang jij de enige bent die weet hoe de website werkt, de leveranciersfacturen worden ingeboekt en hoe het ontbijt eruitziet, ben je geen ondernemer meer. Je bent een medewerker van je eigen bedrijf.
Niet alle petten kosten evenveel
Dit is iets wat ik pas later ben gaan begrijpen. Het gaat niet om het aantal petten dat je draagt, het gaat om welke petten je draagt.
Er zijn taken die je energie geven. Die je goed liggen, snel gaan en bijdragen aan wat je bedrijf nodig heeft. Die petten mag je best ophouden. Maar er zijn ook taken die je energie kosten zonder dat ze je bedrijf verder brengen. Die je deed omdat er niemand anders was en die inmiddels onderdeel zijn geworden van je week zonder dat je ooit bewust hebt gekozen om ze te houden.
Denk aan de ondernemer die elke week zelf de sociale media doet omdat hij het gevoel heeft dat zo persoonlijker is. Of de B&B eigenaar die elke boeking handmatig verwerkt omdat ze het systeem niet vertrouwt. Of de restauranteigenaar die zelf de inkoop regelt, de leveranciers belt en de voorraad bijhoudt, terwijl zijn chef dat allang over zou kunnen nemen.
Dat zijn geen kleine dingen. Dit zijn uren per week die ergens anders naartoe gaan. Uren die niet naar je gasten gaan, niet naar je strategie en niet naar jouzelf.
Het moment waarop te veel petten je tegenwerken
Ik hoor het vaak van horecaondernemers die vastlopen. Ze zijn druk, ze draaien prima omzet, maar ze komen niet verder. Ze kunnen niet op vakantie zonder dat het misgaat. Ze kunnen geen tweede locatie openen. Ze kunnen niet nadenken over volgend jaar, want deze week is al vol.
Dat is niet een planningsprobleem. Het is een petten probleem.
Zolang jij de enige bent die de taken kent, de gasten kent, de leveranciers kent, zoalng alles via jou loopt, is er geen ruimte om te groeien. Het bedrijf draait op jouw aanwezigheid, niet op een systeem. En dat is kwetsbaar.
Ik zeg dit niet om te confronteren. Ik zeg dit omdat ik het herken. Het is logisch hoe het zo is gekomen. Maar het is ook veranderbaar.
Wat je niet moet doen
De neiging is om dan te gaan plannen. Een time managementcursus volgen. Een to-do lijst maken. Maar wie ooit een dag gepland heeft in de horeca weet hoe dat gaat. Je hebt een uur ingepland voor de administratie en dan staat de loodgieter een uur te vroeg voor de deur. Of een medewerker meldt zich ziek en je bent ineens de roosterplanner.
De horeca heeft zijn eigen ritme. Dat accepteer je als ondernemer. Maar dat betekent niet dat je geen keuzes kunt maken over wat er wel en niet op jouw bordje hoort.
De vraag is niet, hoe plan ik alles beter? De vraag moet zijn, wat hoeft er helemaal niet meer op mijn bordje te liggen?
De verschuiving die het verschil maakt
Op een gegeven moment ben ik taken gaan loslaten. Niet omdat ik ze niet meer kon, maar omdat ik besefte dat ze mij tegenhielden in wat ik echt goed doe en wat ik echt leuk vind. Dat voelde in het begin als verlies van controle. Maar het was heet tegenovergestelde.
Delegeren is niet zwak. Het is strategisch. Het vraagt dat je eerlijk kijkt naar wat jouw tijd waard is en wat een ander net zo goed of zelfs beter kan doen. Dat is soms confronterend, want het vereist loslaten van het idee dat jij overal de beste in moet zijn.
Een praktische manier om te beginnen is om een week lang op te schrijven wat je allemaal doet. Niet om het te analyseren, maar gewoon om het te zien. Wat staat er op die lijst dat jou als onderneemr verder brengt? En wat staat er op die lijst dat eigenlijk iemand anders zou kunnen doen, of wat met een goed systeem vanzelf gaat?
Je hoeft niet alles in een keer los te laten. Maar je moet wel beginnen met zien wat je vasthoudt.
Werk en Privé in de horeca
Er is nog iets wat ik wil zeggen, omdat ik weet dat het bij veel ondernemers in de gastvrijheidsbranche speelt. Zeker bij degenen die ook boven of naast hun bedrijf wonen.
Iedereen heeft het over werk-privebalans. Maar wat betekent dat las je werk je thuis is? Als jij op de eerste verdieping woont, op hetzelfde terrein of op 1 minuut lopen. Ik heb daar zelf ook lang mee geworsteld. Het idee dat ik een belans moest vinden die er in de praktijk gewoon niet op die manier uitzag. Op een gegeven moment heb ik besloten om dat lost te laten. Niet de grens tussen werk en privé, die zeker wel belangrijk is. Maar het idee dat die grens er voor iedereen hetzelfde uitziet.
Wat voor mij werkte was een fysieke grens. een deur dicht. Een moment op de dag waarop je bewust stopt. Niet omdat het werk klaar is, want dat is het nooit. Maar omdat jij besluit dat het klaar is voor vandaag. Dat is een andere grens dan een traditionele balans, maar het is een echte.
Hoeveel petten heb jij op?
Dat is de vraag die ik horecaondernemers stel als ik merk dat ze vastzitten. Niet om ze te laten schrikken, maar om het inzichtelijk te maken. Want vaak weet je het al. Je voelt het. Maar je hebt het nog nooit zo scherp geformuleerd.
Welke pet staat jou het meeste in de weg? En wat zou er veranderen als je die niet meer opzet?
Wil je dit samen uitzoeken?
Bij Grenzeloos Gastvrij kijken we niet alleen naar wat er beter kan in je bedrijf, maar ook naar wat jij nodig hebt om als ondernemer te kunnen doen waarvoor je het hebt gedaan. Concreet, eerlijk en zonder omwegen. Plan hier jouw gratis kennismakingsgesprek.
